Farið um jól og trettanda er..

Farið um jól og trettanda er 

Dag um dag kenna vit, hvussu dagarnir dragna.

Serliga nú, tá sólin í sínum gávumildni forkelar okkara regntungu

eygnalok.

Eg veit, at tað er risky business, at hálova várinum í januar mánaði. Minnist hesa tíðina í fjør, tá Vestmanna varð avbyrgd frá umheiminum í fleiri daga.

Men tað veit denn, tá fleiri fylgjandi dagar eru sum í dag, so kann eg ikki lata vera!!! 

Vit vita tað væl, vit eiga nógv á, tá um veður ræður, men gott er ........

Vit fara at syngja ein løtu:

Farið um jól og trettanda er,

nú dagarnir fara at dragna.

Tá vita vit móti várið ber,

Tá vetraródnin má tagna.

Og foldin hon svav sær langan blund,

goymdi hon grøs, goymdi urtir.

Nú rísa man sól - nú komin er stund,

hon drepandi frost tiðnar burtur.

Nú várvónin rembist - brátt man hon sær brá,

undir snjóhvítu fonn mundi sova.

Hon rassast - hon ernast, í legu hon lá,

og gleðist, nú opin er smoga.

Nyholm Debess

Leið 100 ein týsdag í desembur!

Busstúrur kl. 14:25

"Pabba, hvat er hattar?... pabba, fer sjafførurin eisini í sela?"..
"Pabba, hví stendur hasin bilurin har....."
Pápin svarar tolin. Allir spurningar hava sítt svar.
" Eg skal koyra buss, tá eg verði stórur, pabba, hví er hasin bussurin reyður....kunnu vit ikki koyra við einum reyðum bussi eisini? ....."
Teir eru tveir. Beiggjar. Og so pápin. Allarhelst hava teir ikki koyrt í bussi til Havnar áður.
Teir njóta túrin. Frøðin lýsur úr eygunum.

 " Vit koyra buss" verður sagt uppísaman. " Og eg havi mist eina tonn!"

Útsýnið í øll borð.

Eg siti sjálv bergtikin og síggi alt millum himmal og jørð, sum eg ongantíð havi sæð, ella bitið merki í fyrr enn í dag.
Ein traktorur, sum stríðist við eitthvørt í Kollfjarðadali, ein sjafførleysur lastbilur, ið stendur við tendraðum lyktum á áljósum degi uttanfyri Fast støðina, ja hvat ger hann har?
Jú, sjafførurin er farin at keypa sær sodavatn, pápin veit!

Tað regnar ikki, tað sirmar, sigur pápin. Og tað passar. Hattar er als ikki regn, tí tá tað regnar, kemur nógv meira regn á vindeyguni og man er noyddur at koyra viskararnar nógv harðari frá!!

Haldi ikki eg havi havt ein betri túr til Havnar í langsamiliga tíð!.
Takk fyri túrin Jón og Kristian og tann tolni pápin. Sum svaraði øllum við einum smíli!

Hvítt inni í Børmun í morgun

Vetur

25. oktobur. Fyrsti kavin liggur á Loysingarfjalli og inni í Børmun.
Tað var kalt at møta sjónum í morgun. Gníst og hvin at hoyra á brúnni.

Skaldið kvøður um veturin. Um trølskar nætur og mánaguda gand, um risar, ið skotrast um landið alt.

Vetur

Christian Matras

Snýst nú aftur knøttur, snarast jarðarknóri
- norðurheimur hølist undir døkkum tróðri.

Undir meginlon nú fegnast kuldaandar,
og í trølskum náttum mánagudur gandar.

Vítt um sjónaroyður brestast havsins drekar
- stirvnar streyma áir eins og trøllalekar.

Fyltust allar gjáir av tungum blindum trøllum
- skotrast um alt landið risarnir úr fjøllum.

Binding, bindiklubbar, bindikonur, bindingarmynstur ......

Vit elska at binda ....

...og onkuntíð binda vit frið ....

Macho!!

Hendan uppskriftin verður eftirspurd til várs og summars, tá feriu sesongin byrjar. 

Bít serliga merkið í beltið. Ein fiks, lítil detalja!! Man kundi saktans sett ein lumma í eisini til fartelefonina!!

Eg havi lánt hesa myndina frá facebook bólkinum Bindiklubbin. Tað er ein fantastiskur bólkur. Eg eri totalt tikin á bóli av dugnaligheitini, uppfinnsomheitini og tí ídni, ið her verður lagt fyri dagin. Og hevur tú ein binditrupulleika, so vupti, tú spyrt og tú fært svar næstan áðrenn spurningurin er farin avstað!!

Ok, viðhvørt hendir tað, at meiningarnar verða nakað nógvar, men so er at halda høvdið kalt og bara velja úr rúgvuni!

Her verða myndir lagdar út av fínastu, handvirkaðu pløggum. 

Her fái eg hugskot og meira enn so, eina og báðar tvær uppskriftirnar við.

Hendan troyggjan til dømis, er løgd út av eini ommu.

Hon situr og bíðar eftir ommusoninum. Vit vita ikki, um hann er á veg í verðina ella á veg á vitjan, men omman styttir sær stundir, kastar uppá og so kemur hendan troyggjan burturúr. 

Onkursvegna talandi stokkar má man siga.

Ein onnur kona kastaði uppá hesa í gjárkvøldið!! Tað er ikki eiti á. Neistarnir hava fokið um stovuna, ella hvar hon hevur sitið!

Og uppaftur ein onnur kallar hesa troyggjuna sítt vikiskiftis arbeiði. Wau vikiskiftisarbeiði!!!

Tað er ikki smávegis, ið verður bundið. Eg haldi tað vera heilt einastandandi. 

Síðsta plaggið eg seti inn í bloggin, er ein dópskjóli. 

Enjoy

Kanska okkurt hevur inspirerað teg at finna stokkarnar fram og kasta uppá.

So kundi eg skrivað eina heila avhandling um bindiklubbar, men tað geri eg ikki. Eg njóti at vera partur av einum slíkum. 

Vil bert ynskja øllum bindiklubbum í landinum góðan bindibyr. 

Hvat var lívið uttan stokkar!!!

Skulu vit vedda?

Eg átti mær eina húgvu ....

Og tað hendi í teimum døgum undan jólum, at móðir og sonur gingu í Havnar gøtum. So mangan hesar illveðursdagar komu tey framvið Gamla Bókhandli, har standmyndin situr á beinkinum.
"Hon sær køld út" segði sonurin
"Tað eru ráð fyri tí " segði mamman
Tá hettar hevði endurtikið seg nakrar ferðir segði mamman:
"Hvat kunnu vit gera við tað, sonur góði?"
"Kanska ein húgva hevði verðið góð" segði sonurin.

So kastaði mamman uppá eina húgvu til standmyndina. Húgvan varð liðug og so fóru tey í býin at lata standmyndina í. Stoltur var sonurin, tá hann skoðaði verkið!
Og onkur portalur fekk søguna og setti hana á breddan. 

Omman var kanska eitt sindur skeptisk og helt fyri, at handan húgvan fer at sita á hasum standmyndarhøvdinum ein hálvan dag. 

" Hon man fara sín vey í skýmingini",  helt hon fyri.

" Pessimist",  søgdu tey við ommuna.

Og so veddaðu tey aftur og fram.

Onkur segði ein dag, onkur hálvan tíma og so onkur annar segði eina viku!

Hvør fekk rætt?? Eingin.

Húgvudagarnir gjørdust fýra í tali, so nú hoyrist standmyndin syngja:

"Eg átti mær eina húgvu...." sjálvt um tann sangurin einki sum helst hevur við standmyndir í húgvu at gera, men fyrsta regla passar bara sera væl til støðuna!

Gott nýggjár!